Konwencja paryska

Konwencja paryska o ochronie własności przemysłowej to umowa międzynarodowa zawarta 20 marca 1883 roku. Ustanawia wspólne zasady ochrony własności przemysłowej w państwach będących jej stronami. Ułatwia przedsiębiorcom i wynalazcom ubieganie się o ochronę za granicą oraz zapewnia im traktowanie na równi z podmiotami krajowymi.

Postanowienia konwencji obejmują m.in. patenty, wzory użytkowe i przemysłowe, znaki towarowe, nazwy handlowe oraz oznaczenia pochodzenia. Odnoszą się także do przeciwdziałania nieuczciwej konkurencji.

Jakie zasady wprowadza konwencja paryska?

Konwencja paryska z 1883 roku wprowadziła rozwiązania, które do dziś stanowią podstawę międzynarodowej ochrony własności przemysłowej. Do najważniejszych należą:

• Zasada traktowania narodowego – obywatele państw będących stronami konwencji korzystają w innych państwach członkowskich z takiej samej ochrony jak ich obywatele. Muszą przy tym spełnić wymagania przewidziane w przepisach danego kraju.
• Prawo pierwszeństwa – umożliwia powołanie się na datę pierwszego prawidłowego zgłoszenia przy późniejszym ubieganiu się o ochronę w innych państwach. Termin wynosi 12 miesięcy dla patentów i wzorów użytkowych oraz 6 miesięcy dla znaków towarowych i wzorów przemysłowych.
• Niezależność patentów i rejestracji znaków – patenty na ten sam wynalazek udzielone w różnych państwach są od siebie niezależne. Unieważnienie patentu w jednym kraju nie powoduje jego utraty w innych. Podobna zasada dotyczy rejestracji znaków towarowych.

Konwencja przewiduje również ochronę nazw handlowych bez obowiązku ich zgłaszania lub rejestracji. Zobowiązuje ponadto państwa członkowskie do zapewnienia skutecznej ochrony przed nieuczciwą konkurencją.

Jakie znaczenie ma konwencja paryska dla przedsiębiorców?

Prawo pierwszeństwa pozwala rozłożyć zagraniczne zgłoszenia w czasie. Przedsiębiorca, który zgłosi wynalazek w Polsce, może w ciągu 12 miesięcy dokonać zgłoszeń w innych państwach członkowskich i – po spełnieniu wymaganych warunków – powołać się na datę pierwszego zgłoszenia. Nie musi więc od razu decydować, w których krajach będzie ubiegał się o patent.

Postanowienia konwencji nie zapewniają automatycznej ochrony patentowej ani ochrony znaku towarowego na terytorium wszystkich państw będących jej stronami. O udzieleniu i zakresie ochrony rozstrzygają właściwe organy na podstawie przepisów obowiązujących w danym kraju.

Dla przedsiębiorców rozwijających działalność za granicą oznacza to konieczność uwzględnienia terminów pierwszeństwa i zasad obowiązujących na rynkach, na których chcą chronić swoje wynalazki lub oznaczenia.